Gavin de Becker’den şirketlere sert uyarı: AI, veri entegrasyonu olmadan güvenlik riski

AI, gizlilik ve güvenliğin kesişiminde kritik uyarılar: Gavin de Becker neleri vurguladı?

Kaynak: Lex Fridman Podcast, Gavin de Becker bölümü (2024, çevrimiçi yayın)

Yapay zeka(AI) için ‘sınırsız potansiyel’ vurgulanırken, kurumsal dünyaya güçlü bir uyarı da eşlik ediyor. Gavin de Becker(Gavin de Becker), şirketlerin AI’ı yeterince anlamadan devreye alması halinde, otomasyonun gerçek verim yerine ‘yanlış kararlar’ ve ağır riskler doğurabileceğini belirtiyor. Ona göre AI’dan gerçek değer üretmek için *asıl mesele teknoloji değil, veri ve organizasyonun AI’ı nasıl anladığı*.

AI’ın tekrar eden işleri otomatikleştirmesi ve ‘gerçek içgörü’ sunması için en kritik koşul, şirket içi verilerle ‘ince ayarlı entegrasyon’. Dağınık, düşük kaliteli veya birbirine bağlı olmayan verilerle çalışan sistemler, hem maliyetli hem de hatalı sonuçlar üretebiliyor. Yorum “AI burada bir sihirli değnek değil; veriyi, süreçleri ve karar mekanizmasını anlamadan kullanılan her araç, özellikle kripto ve finans gibi hassas sektörlerde pahalıya patlayabilir.”

De Becker, 600 kişilik güvenlik danışmanlığı şirketi Gavin de Becker and Associates’in kurucusu ve CEO’su. Şirket; devlet kurumları, büyük şirketler ve ünlü isimlere yönelik koruma ve tehdit analizi hizmetleri sunuyor. ABD Yüksek Mahkemesi(Supreme Court) yargıçları ve Kongre üyelerine yönelik tehditleri sınıflandırmak için kullanılan MOSAIC Threat Assessment System’in tasarımında rol aldı. ABD Adalet Bakanlığı(Department of Justice) için üç kez başkan tarafından atanarak şiddet önleme danışmanlığı yaptı. ‘The Gift of Fear(“Korkunun Hediyesi”)’ adlı kitabı 19 dilde yayımlandı ve şiddet öngörüsü/önlenmesi alanında temel başvuru kaynağı haline geldi.

De Becker, kendi işini ‘anti-assassination’ yani ‘suikast önleme’ olarak tanımlıyor. Bu ifade kışkırtıcı görünse de, tanımladığı işin özü yalnızca fiziksel koruma değil; *tehdidi önceden tespit etmek ve fiili zararı engellemek*. Bunu “Bizim işimiz, ‘doku hasarını(tissue damage)’ önlemek” sözleriyle özetliyor. Bu da yalnızca koruma ekibi yerleştirmekten ibaret değil; hedef kişiye hangi yollarla yaklaşılabileceğini, çevresindeki davranış örüntülerini, çevrimiçi ve çevrimdışı tehdit sinyallerini birlikte analiz etmeyi içeriyor.

Bu alanda en kritik unsur ise ‘kelime’mutlak gizlilik’kelime’. De Becker, üst düzey risk altındaki müşteriler söz konusu olduğunda, tehdit verileri ve alınan kararların sızmasının bizzat güvenlik riskine dönüşeceğini belirtiyor. Bu yüzden “Benim açıklayacağım bir şey yok… kelime’kesinlikle gizli’kelime” diyerek, tehdit yönetimi ve VIP koruma işinde *gizlilik ve güvenin* gerçek sermaye haline geldiğini vurguluyor.

Akıllı telefon güvenliği cephesinde tablo daha karanlık. De Becker’e göre bir hükümet sizi hedefliyorsa, telefonunuzun gizliliğini ‘gerçek anlamda’ koruyacak bir yöntem yok. Bireysel kullanıcıların alabileceği kriptolama ve güvenlik önlemleri, devlet ölçeğinde yürütülen saldırı ve gözetim kapasitesi karşısında belirli bir eşiğin ötesine geçemiyor.

Özel olarak sertleştirilmiş ‘güvenlik telefonları’ için de iyimser değil. Dünya çapında binlerce kişinin her an yeni ‘exploit’ yani kelime’istismar edilebilir açık’kelime peşinde koştuğunu, bu yarışın hızının herhangi bir güvenlik çözümünü çok kısa sürede geçersiz kılabildiğini söylüyor. Ona göre çoğu özel güvenlik telefonu “bir ay içinde etkisiz” hale gelebiliyor. Yorum “Kurumsal gizli iletişimi tek bir cihaz, uygulama veya şifreleme katmanına emanet etmek, özellikle regülasyon baskısı altındaki kripto şirketleri için ciddi bir illüzyon olabilir; asıl ihtiyaç, ‘ne kadar az şeyin, kim tarafından ve ne kadar süre tutulduğunu’ yeniden tasarlamak.”

Modern toplumda mahremiyetin durumu için de sert bir değerlendirme geliyor: De Becker, günümüz koşullarında gizliliğin neredeyse ‘yok hükmünde’ olduğunu savunuyor. Sürekli gözetim, yaygın siber saldırılar ve veri toplanması, bireylerin ve kurumların “söylediği ve yaptığı her şeyin potansiyel olarak kayda geçtiği” bir zemini artık olağan hale getirmiş durumda. Bu bakışa göre *privacy* artık korunan bir hak olmaktan çok, “mümkün olduğunca az şeyin ortaya saçılması” anlamına gelen bir pratik hedefe dönüşmüş durumda. Bir kez sızan bilginin geri toplanamadığı, depolama ve iletim maliyetlerinin neredeyse sıfırlandığı dijital çağda, beklentilerin de buna göre ayarlanması gerektiğini söylüyor.

De Becker, geçmişte National Enquirer(“National Enquirer”) ile yaşadığı sıra dışı bir talep sürecinden de bahsediyor. Bu talebin “o kadar anormal” olduğunu, bu yüzden hiç yanıt vermediğini aktarıyor ve söz konusu talebin, dışarıdan yönlendirilmiş bir baskı girişimi ya da hack/istihbarat operasyonu olabileceğini ima ettiğini söylüyor. Bu hikâye, medya operasyonlarının yalnızca “haber peşinde koşmak”tan ibaret kalmayıp, dijital bilgi savaşı ve psikolojik baskı araçlarıyla iç içe geçebileceğini düşündürüyor.

Jeffrey Epstein(Jeffrey Epstein) vakası konusunda ise, bunun bir veya birden fazla hükümet için çıkar üreten ‘büyük çaplı bir şantaj(blackmail) operasyonu’ olma ihtimalinin yüksek olduğuna işaret ediyor. Somut delillerin sınırlı olması nedeniyle kesin hüküm vermekten kaçınsa da, gücün, bilginin ve manipülasyonun kesiştiği yerde *şantajın yapısal bir araç* olarak kullanılabileceği uyarısını yapıyor. Bu da bireysel skandalları aşan, devletler, istihbarat servisleri, iş dünyası ve medya arasındaki güç ilişkilerinde bilginin ‘silah’ haline geldiği senaryolara işaret ediyor.

Tüm bu başlıkların ortak paydası yine AI ve veri. De Becker’e göre bugün birçok yönetici için bir numaralı soru, “AI’ı kendi işimde gerçekten nasıl kullanırım?” haline gelmiş durumda. İş gücü maliyetini düşürme ve verimliliği artırma potansiyeli, AI’ı yönetim kurulu gündeminde en üst sıraya taşıyor. Ancak ‘amaçsız entegrasyon’ ile ‘stratejik entegrasyon’ arasındaki fark, doğrudan kârlılık ve risk profiline yansıyor.

Sonuç mesajı net: AI, güvenlik ve mahremiyet alanında asıl belirleyici olan ‘kelime’anlama düzeyi’kelime.

Veriler dağınık, karar süreçleri belirsiz, gizlilik ilkeleri flu ise, en gelişmiş teknoloji bile yeni riskler ve maliyetler yaratabiliyor. Buna karşılık, *veri entegrasyonu*, *organizasyonel farkındalık* ve *karar alma disiplinine* yatırım yapan kurumlar, hem AI’dan daha fazla değer çekebiliyor hem de bozulan mahremiyet ortamında ayakta kalma şansını artırıyor.