Maryland dijital reklam vergisini iptal etti: Apple ve Google'a iade yolu açıldı

Maryland Vergi Mahkemesi, eyaletin dijital reklam vergisini geçersiz ilan ederek Apple(AAPL), Google ve Peacock TV'ye daha önce tahsil edilen vergilerin iade edilmesini emretti. ABD'de ilk kez uygulamaya konan eyalet bazlı dijital reklam vergisi, mahkemede temel yapısıyla birlikte geçerliliğini kaybetti.

AP'nin haberine göre Maryland Vergi Mahkemesi, söz konusu verginin federal İnternet Vergisi Özgürlüğü Yasası'nı(Internet Tax Freedom Act), Anayasa'nın birinci ek maddesini, eyaletler arası ticaret hükmünü ve yasal süreç ilkesini ihlal ettiğine hükmetti. Karar, ABD yerel saatiyle 14'ünde açıklandı.

Maryland, bu vergiyi 2021 yılında onaylamıştı. Eyalet yönetimi, dijital reklam vergisinden yılda yaklaşık 250 milyon dolar toplayarak bu geliri K-12 eğitim finansmanına aktarmayı planlıyordu.

Verginin kapsamı, Maryland sınırları içinde elde edilen dijital reklam gelirleriyle sınırlıydı. Maryland Comptroller ofisi, 11 Temmuz 2025'te yayımladığı teknik bültende, yıllık küresel toplam geliri 100 milyon doları aşan şirketlerin vergiye tabi olduğunu açıkladı.

Vergi oranı, şirketin küresel gelir büyüklüğüne göre yüzde 2,5, yüzde 5, yüzde 7,5 ve yüzde 10 olmak üzere dört kademeye ayrılıyordu. Küresel yıllık geliri 15 milyar doları aşan şirketler için en yüksek oran olan yüzde 10 uygulanıyordu.

Dijital reklam vergisi, programatik yöntemle gösterilen dijital reklam hizmetlerinden alınıyordu. Yayıncı kuruluşlar ve haber medyası şirketleri ise vergi kapsamı dışında tutulmuştu.

Davanın can alıcı noktası, dijital reklamların ayrı bir vergiye tabi tutulmasıydı. Mahkeme, dijital reklamlarla basılı ve açık hava reklamları arasında önemli bir fark bulunmadığını değerlendirdi.

Benzer hizmetler aynı şekilde vergilendirilmezken yalnızca e-ticaret niteliğindeki reklamlara vergi uygulanması, İnternet Vergisi Özgürlüğü Yasası'na aykırı bulundu. Bu federal yasa, internet üzerinden yapılan e-ticarete ayrımcı vergi uygulanmasını sınırlıyor.

Eyaletler arası ticaret hükmü de kararda öne çıkan bir başka konu oldu. Mahkeme, eyaletler arası ticareti düzenleme yetkisinin Kongre'ye ait olduğunu, buna karşın Maryland yasasının vergi matrahını eyalet içi reklam gelirinden ziyade şirketlerin küresel gelirine dayandırdığını sorun olarak gördü.

Büyük teknoloji şirketleri, verginin belirli büyük teknoloji firmalarını hedef aldığını uzun süredir savunuyordu. Vergi matrahının yalnızca Maryland içi gelire değil küresel gelir büyüklüğüne bağlanması, büyük platform şirketlerinin yükünü artıran bir yapı ortaya çıkarmıştı.

Daha önce 4. Bölge Federal Temyiz Mahkemesi, 2025 yılında dijital reklam vergisinin 'vergi yansıtma yasağı' maddesinin ifade özgürlüğünü ihlal ettiğine karar vermişti. Bu madde, şirketlerin vergi yükünü müşterilere ayrı bir ücret ya da kalem olarak yansıtmasını engelliyordu.

O karar, verginin tamamını değil müşteriye vergi yükünün nasıl bildirileceğini konu alıyordu. Verginin kendisinin hukuka uygunluğu ise Maryland Vergi Mahkemesi'nde tartışılmaya devam etti.

Kararın ardından eyalet meclisi liderliği karşı çıktı. Maryland Eyalet Senatosu Başkanı Bill Ferguson(Bill Ferguson) ve Maryland Eyalet Meclisi Başkanı Joseline Peña-Melnyk(Joseline Peña-Melnyk), X hesaplarından yaptıkları açıklamada karara "saygıyla katılmıyoruz" dedi. İki isim, kararı kabul etmediklerini kamuoyuna açık biçimde duyurmuş oldu.

Ferguson ve Peña-Melnyk, eyalet başsavcısı ve Comptroller ofisiyle birlikte hukuki süreci sürdüreceklerini belirtti. Eyaletin temyiz ya da başka bir hukuki yola başvurması halinde fiili iade süreci daha da gecikebilir.

İade süreci ayrı bir değişken olarak duruyor. Maryland Eyalet Meclisi, 2025 yılında dijital reklam vergisi tahakkuklarına itiraz ve hata düzeltme sürecini düzenleyen bir yasa kabul etti. Bu süreç, 31 Aralık 2025'ten sonraki tahakkuklara uygulanacak ve 1 Ocak 2026'da yürürlüğe girecek.

Bu dava, Bitcoin(BTC) ya da Ethereum(ETH) gibi kripto varlıkların vergilendirilmesini doğrudan ilgilendirmiyor. Yine de çevrimiçi reklam ve platform gelirlerinin vergilendirilmesindeki sınırları ele alan bir emsal karar olması nedeniyle, dijital iş modelleri için genel bir vergi riski örneği olarak kayıtlara geçti.