Gizlilik coin’leri siber suçluların yeni sığınağı mı?

Kripto para dünyasında gizlilik odaklı coin’lerin kullanım alanı gün geçtikçe daha fazla tartışma konusu oluyor. Özellikle büyük çaplı hack saldırılarından sonra bu kripto paraların izini sürmek zorlaşıyor. Monero(XMR) ve Zcash(ZEC) gibi gizliliği ön planda tutan coin’ler, genellikle yasa dışı işlemlerle ilişkilendirilse de durum bundan çok daha karmaşık.

Siber saldırılar sonrası çalınan fonların izlenmesi, genellikle birden fazla aşamadan oluşan detaylı bir aklama sürecini ortaya koyuyor. Çoğu zaman fonlar çeşitli cüzdanlara dağıtılarak ‘karıştırılıyor’, ardından farklı blokzincirlere atlanarak iz sürülmesi iyice zorlaştırılıyor. Bu sürecin sonlarına doğru gizlilik coin’lerine geçiliyor. Bu varlıklar, işlemler sırasında gönderici, alıcı ve miktar gibi bilgileri gizlediği için zincir üzerindeki şeffaflığı yok ediyor. Böylece çalınan varlıkların takibi neredeyse imkansız hale geliyor.

Hack işleminden sonra gizlilik coin’lerinin devreye girmesi genellikle ilk birkaç gün içinde yaşanan ‘yüksek riskli dönem’de koruma sağlamak için tercih ediliyor. Bunun yanı sıra, OTC veya eşler arası(P2P) piyasalarda nakde çevrilecek fonların kaynağını gizlemek için de işe yarıyor. Örneğin, bazı fidye yazılımı grupları ilk başta Bitcoin(BTC) ile ödeme isterken, izlenebilirlik arttıkça sadece gizlilik coin’lerine yöneldiler. Bu, düzenleyici kurumların belirli cüzdanları kara listeye almaya başlamasıyla ivme kazandı.

Kripto mikserlerine ve yüksek riskli köprülere yönelik baskıların artması, siber suçluları alternatif yöntemlere yönlendiriyor. Gizlilik coin’leri burada önemli bir boşluğu dolduruyor çünkü üçüncü taraflara ihtiyaç duymadan işlemlerin izini kaybettirebiliyorlar. Bu durum, yasa dışı işlemlerin merkeziyetsizleşmesine ve çoklu kanallarla yayılmasına neden oluyor.

Ancak unutulmamalı ki gizlilik coin’leri bu sürecin yalnızca küçük bir parçası. Geniş kapsamlı hack olaylarında çoğu zaman daha yüksek likiditeye sahip coin’lere geçiş zorunlu hale geliyor. Monero ya da Zcash gibi varlıkların işlem hacimleri düşük, borsa desteği sınırlı ve regülasyon baskısı oldukça güçlü. Bu nedenle, çalınan fonların son aşamada tekrar Bitcoin, Ethereum(ETH) ya da Tether(USDT) gibi ana akım coin’lere dönmesi yaygın bir strateji.

Blokzincir analiz uzmanları karmaşık aklama şemalarında dikkat çeken bazı trendleri belirtiyor. Tekrar eden dağıtma ve yoğunlaştırma işlemleri, zincirler arası geçiş ile kopuk işlem geçmişleri oluşturma, uzun süreli bekletmelerle zaman akışını bulanıklaştırma ve düzenlemeye tabi olmayan aracıların kullanımı öne çıkıyor. Gizlilik coin’leri ise genellikle bu süreçlerin ortasında bir ‘saklanma noktası’ olarak yer alıyor.

Her şeye rağmen gizlilik coin’leri tam anlamıyla suçları gizlemede etkili olmuyor. İşlemlerin başladığı veya sona erdiği noktada KYC zorunluluğu getiren borsa veya P2P platformlarında gerçek kimliklere ulaşmak mümkün olabiliyor. Ayrıca, donanım cüzdanları, fiziki aracılar ya da banka hesapları üzerinden siber suçluların kimliklerine yürünebiliyor.

Tüm bunlara rağmen gizlilik teknolojileri yalnızca yasa dışı faaliyetler için değil, meşru amaçlarla da kullanılıyor. Rekabetçi şirketler, otoriter ülkelerdeki bireyler ya da kişisel güvenliğini korumak isteyen kullanıcılar bu çözümlerden faydalanabiliyor. Yasaklanması gereken unsur teknolojinin kendisi değil, onun yasa dışı kullanımı. Bu nedenle, bilinçli düzenleme ve etkili denetim sistemleri büyük önem taşıyor.

Donald Trump döneminden bu yana ABD hükümeti, kripto para ekosisteminde yasa dışı faaliyetleri azaltma yönünde sert adımlar attı. Bugün de hükümet ve kripto para borsaları kara para aklamaya karşı daha güçlü sistemler kurmaları için baskı altında. Ancak, varlıkların hızla hareket ettiği ve yeni yöntemlerin geliştirildiği kripto dünyasında sadece kurallar yeterli olmuyor. Hacker’ların günün koşullarına göre farklı kaçış yolları bulması, gözetim sistemlerinin ve veri analiz tekniklerinin sürekli güncellenmesini gerektiriyor.

Gizlilik coin’leri bir yandan dijital özgürlüklerin savunusunda önemli bir araç olabilirken, diğer yandan suçlular için bir sığınak haline de gelebiliyor. Bu durum, yasal düzenleyicilere iki zorlu görev yüklüyor: Bireylerin meşru gizlilik haklarına zarar vermemek ve aynı zamanda siber suçluların hareket alanını kısıtlamak.