Ethereum fonlama maliyetini karşılayacak sözleşme fikri: 30 gün, 1.000 dolar

Sürekli vadeli işlemlerde fonlama maliyeti önceden belirlenen eşiği aşarsa aşan kısmı karşılayan ayrı bir sözleşme fikri ortaya atıldı. Taslakta 30 gün boyunca 1.000 dolarlık (yaklaşık 1,36 milyon Güney Kore wonu) pozisyon bir birim olarak referans alınıyor.

TechFlow’da (深潮 TechFlow) 9’unda yayımlanan yazıda thenarrator, kripto varlık işlemlerinin asıl amacından bağımsız değişken maliyet riskleri taşıdığını belirtti. Yazı, bir ürünün piyasaya sürüldüğünü duyurmuyor; bu maliyetlerin bağımsız bir sözleşmeyle ele alınıp alınamayacağını inceliyor.

Yazıda teminat göstererek borç alanların değişken faiz giderleri ile zincir üstü işlemleri sık kullanan projelerin işlem sürtünme maliyetleri de benzer örnekler olarak verildi. Temel varlığın fiyatına maruz kalma veya likidite elde etme karşılığında üstlenilen maliyet riskinin ayrıca fiyatlandırılabileceği ve riskten korunma amacıyla kullanılabileceği savunuluyor.

Sürekli vadeli işlemler, vadesi olmayan türev ürünlerdir. Ethereum(ETH) fiyatındaki yükselişe maruz kalmak isteyen bir yatırımcı, fiyat hareketlerinin yanı sıra pozisyonu açık tuttuğu sürece oluşan fonlama maliyetini de üstlenir.

Fonlama maliyeti değiştikçe pozisyonu korumanın gideri de değişir. Fiyat beklenen yönde hareket etse bile biriken maliyetler işlemin nihai kâr veya zararını etkileyebilir.

thenarrator, 100.000 dolarlık (yaklaşık 136,1 milyon Güney Kore wonu) Ethereum pozisyonunu örnek gösterdi. Fonlama maliyetinden kaçınmak için pozisyon kapatılırsa fiyat maruziyeti de ortadan kalkar; pozisyon küçültüldüğünde ise maliyetle birlikte fiyat maruziyeti de azalır.

Önerilen sözleşme 30 gün geçerli olacak ve her bir birim 1.000 dolarlık (yaklaşık 1,36 milyon Güney Kore wonu) pozisyonu referans alacak. Dönem içindeki birikimli fonlama maliyeti önceden belirlenmiş eşiği aşarsa, aşan tutar kararlaştırılan ödeme üst sınırına kadar karşılanacak.

Bu varsayıma göre 10.000 dolarlık (yaklaşık 13,61 milyon Güney Kore wonu) pozisyon için 10 birim, 100.000 dolarlık (yaklaşık 136,1 milyon Güney Kore wonu) pozisyon için 100 birim kullanılacak. Bu rakamlar satışta olan bir ürünün koşulları veya gözlemlenmiş veriler değil, sözleşme yapısını açıklamak için verilen örnekler.

Sözleşmeyi satın alan tarafın gerçekten sürekli vadeli işlem pozisyonu bulundurması gerekmiyor. Yazıya göre mevcut pozisyonlarının maliyetini azaltmak isteyenlerle fonlama maliyetindeki değişimi öngörerek işlem yapmak isteyenler aynı ödeme koşullarından yararlanabilir.

Bu yapı, gerçek giderlerini azaltmaya yönelik riskten korunma talebiyle gelecekteki bir göstergenin hareketine dayalı işlem talebini tek bir sözleşmede bir araya getirebilir. Yazı bunu, tahmin piyasalarının fiyat oluşturma işleviyle geleneksel riskten korunma araçlarının kesiştiği bir alan olarak tanımlıyor.

Sözleşmenin faydası ödeme biçimine göre değişiyor. Fonlama maliyeti eşiği aştığında 100 dolar (yaklaşık 140.000 Güney Kore wonu) ödeyen ikili bir sözleşme, aşımın küçük veya büyük olmasını ayırt edemiyor. Ödeme tutarı aşan maliyetle orantılı artırılırsa gerçek harcamaya daha yakın bir karşılık sağlanabilir.

Standart sözleşmeyle kişiye özel pozisyonlar arasındaki fark da çözülmüş değil. İki yatırımcı başlangıçta aynı büyüklükte pozisyon açsa bile işlem zamanı, kaldıraç ve borsa farklılıkları fonlama maliyetlerini değiştirebilir.

Gerçek zarar ile sözleşme ödemesinin örtüşmemesi baz riski olarak adlandırılıyor. Ödeme gerçek zarardan düşük kalabilir veya teminat yetersizliği nedeniyle zorunlu tasfiyeden sonra gerçekleşebilir. Ödeme eğrisi, gerçek maliyetteki değişimi de tam olarak izlemeyebilir.

Sözleşmeyi kişisel pozisyona göre ayrıntılandırmak gerçek maliyete daha yakın sonuç verebilir; ancak standartlaştırmayı zorlaştırıp vade öncesi yeniden satış likiditesini azaltabilir. Birçok katılımcının kullanabileceği basit ve standart bir sözleşme işlemi kolaylaştırsa da kişilerin maliyetlerinden daha fazla sapabilir.

Ödeme zamanı, fonlama maliyetinin teminat kapasitesini azalttığı anla uyuşmayabilir. Ödeme gözlem dönemi bittikten sonra yapılırsa sonradan alınan karşılık, daha önce oluşan teminat açığını kapatamayabilir. Fiyat hareketleri ve zorunlu tasfiye riski de sürer.

Sözleşmenin karşı tarafının ödeme gücü de önem taşıyor. Piyasa yapıcı kurumların veya protokollerin likidite havuzlarının büyük dalgalanmaları ve eş zamanlı ödeme taleplerini karşılayacak sermayeye sahip olması gerekir. Sözleşmenin yeniden satış likiditesi ile vade sonu ödemeleri için ayrılan rezervler ise birbirinden ayrı koşullardır.