Jack Altman: ‘İnsan Savaşları’ Döneminde VC Modeli Çöküyor, Uzmanlaşma ve Doğrudan İletişim Şart

İnternet sitesine uygun, HTML etiketleri olmadan akıcı bir Türkçe haber metni olarak yeniden yazılmış hali aşağıdadır:

---

‘İnsan savaşları’ dönemi: Jack Altman, VC modelindeki kırılmayı anlattı

인재 확보 경쟁이 기업 간 rekabeti geride bırakacak kadar sertleşti. Teknoloji şirketlerinin geleneksel medya ile kurduğu ilişki ‘mesaj riski’ açısından daha kırılgan hale geldi. 벤처캐피탈 ise klasik PR kalıplarını terk edip ‘doğrudan iletişim’ stratejisini yeniden kurgulamak zorunda. Piyasa büyüdükçe VC’lerin ‘genelci’den ‘uzman’a dönüşmesi gerektiği, geleneksel VC modelinin ise ölçeklenme sınırına dayanarak yapısal değişimi zorunlu kıldığı savunuluyor. Ayrıca 창업자 tercihleri, diploma ve CV’den çok ‘bizzat girişim kurmuş yatırımcılar’a kayarken, ‘medyada görünür olmanın’ yatırım başarısını garantilemediği vurgulanıyor. Top seviye VC’lerin etkisinin de çoğu zaman gerçek değer yaratımdan çok ‘itibar primi’ üzerinden geldiği yönünde eleştiriler güçleniyor.

벤치마크(Benchmark) genel ortağı 잭 알트만(Jack Altman), son röportajında “Artık şirketlerin birbiriyle savaşmasından çok, ‘insanları kapmak için savaşan’ bir çağa girdik” yorumunu yaptı. 알트만 daha önce 알트 캐피털(Alt Capital)’i kurarak iki fonda toplam 424 milyon dolar yönetmiş, 리플링(Rippling) dahil 50’den fazla şirkete yatırım yapmış bir isim. Aynı zamanda yetenek yönetimi platformu 라티스(Lattice)’nin kurucusu ve başkanı olan Altman, değeri 3 milyar dolar seviyesinde fiyatlanan bu şirket deneyimiyle de dikkat çekiyor.

Altman’ın altını çizdiği ilk başlık ‘yetenek rekabetinin’ geldiği nokta. Ona göre piyasada 인재 확보 yarışı artık doğrudan şirketler arası rekabetten daha sert yaşanıyor. Kendi kariyeri boyunca “ilk kez bu kadar yoğun bir yetenek savaşı” gördüğünü söylüyor. Teknoloji ekosisteminde ürün, fiyat, dağıtım gibi klasik rekabet alanları doygunluğa yaklaşırken, hangi şirketin kritik yetenekleri daha hızlı toplayıp daha uzun süre elinde tutabildiği; icra gücü ve büyüme hızını belirleyen temel faktöre dönüşmüş durumda. Özellikle 생성형 AI döneminde mühendis, veri uzmanı ve ürün lideri gibi kritik rollerde ‘arz kıtlığı’ derinleşti. Bu da işe alımı şirketler için sadece bir HR fonksiyonundan çıkarıp ‘bir numaralı stratejik öncelik’ seviyesine taşıdı.

Altman, teknoloji şirketleri ile geleneksel medya arasındaki ilişkinin de sert şekilde değiştiğini düşünüyor. Ona göre güncel medya ortamında teknoloji şirketlerinin klasik medya ile temas kurması eskisine göre çok daha riskli. “Geleneksel medya teknolojiye sırtını döndü, hatta teknolojiyi sevmiyor” ifadesiyle bu mesafeyi özetliyor. Buradaki kritik nokta, ‘çerçeveyi’ elinde tutan tarafın medya olması. Altman, “Sohbete gidiyorsunuz ama neyi, nasıl yayınlayacaklarını bilmiyorsunuz” diyerek, röportaj ve haber süreçlerinin öngörülemezliğine dikkat çekiyor. Düzenleyici baskılar, iş gücü politikaları, kişisel veriler ve tekel tartışmaları gibi hassas başlıklarla çevrelenmiş teknoloji alanında, sözlerin bağlamından koparılması ya da farklı bir çerçeveyle servis edilmesi, şirketler için doğrudan ‘iletişim riski’ anlamına geliyor.

Bu tablo 벤처캐피탈 dünyasına da doğrudan ödevler yüklüyor. Altman, “벤처캐피탈리스트 artık bugünün medya ortamına uygun yeni mesaj stratejileri geliştirmek zorunda” diyor. Eskisi gibi ‘klasik pazarlama’ reçetelerini alıp herkese aynı paketi uygulayan, tek yönlü PR anlayışı işlemiyor. Altman’ın önerdiği yön, özetle ‘doğrudan iletişim’. Çoğullaşan platformlarda yatırım şirketi ve partnerlerin, kendi bakış açılarını ve ilkelerini düzenli, tutarlı ve sade bir dille doğrudan piyasa ve 창업자 topluluğuna anlatması gerekiyor. VC sektöründe fon performansı kadar ‘itibar’ın da işlem maliyetlerini belirleyen temel unsur olduğu düşünülürse, mesajlardaki tutarlılık ve şeffaflık artık daha kritik hale gelmiş durumda.

Altman’a göre mesele sadece iletişim değil, VC modelinin kendisi de dönüşmek zorunda. O, 벤처캐피탈 alanında ‘제너럴리스트’ yapıdan ‘스페셜리스트’ yapıya geçişi kaçınılmaz görüyor. Piyasa büyüdükçe ve şirket sayısı katlanarak arttıkça, çok geniş alana yüzeysel bakarak karar vermek sürdürülebilir bir rekabet avantajı sunmuyor. AI, 블록체인, 핀테크, biyoteknoloji, savunma ve uzay gibi alanlarda hem regulasyon hem de değer zincirleri ayrıştıkça, ‘hangi dikeyde, kimden daha derin bilgiye sahipsin?’ sorusu; deal bulma, inceleme ve 창업자 iknası süreçlerinde belirleyici hale geliyor.

Altman, bu uzmanlaşmanın bir ‘trend’ değil, doğrudan ‘piyasa büyüklüğünün dayattığı sonuç’ olduğunun altını çiziyor. Ona göre pazar genişledikçe rekabet, şirketleri ve fonları doğal olarak daha spesifik alanlara itiyor. Rekabetçi bir ‘ürün’ ortaya koymak isteyen her VC’nin, güçlü olduğu alanı keskinleştirmesi gerekiyor. Örneğin bir fon erken aşama(‘seed’) yatırımlarda zayıfsa, başka bir fon tam bu boşluğa odaklanarak kendini konumlandırabilir. VC’yi bir hizmet sektörü olarak gördüğümüzde, 창업자 tarafına sunulan değer önerilerinin giderek daha net tanımlandığı ve iş bölümü üzerinden ayrıştığı bir dönemden geçildiği söylenebilir.

Buradan hareketle Altman, geleneksel 벤처캐피탈 modelinin ölçeklenme sınırına dayandığını savunuyor. “Klasik VC yapısı zaten büyümek üzere tasarlanmış bir model değil” diyerek, büyük fonların genişledikçe yavaşlayan karar mekanizmalarına dikkat çekiyor. Genelci partnerlerin ‘konsensüs örgütü’ gibi hareket ettiği yapılarda, fon büyüdükçe kararlar ortalamaya çekiliyor; pazarın dışına taşan ‘konsensüs dışı’ fırsatlar gözden kaçabiliyor. Bu nedenle büyüyen piyasa karşısında, sadece organizasyonu büyutarak cevap vermeye çalışmak yerine, alan bazlı uzman partnerlikler ve net sorumluluk paylaşımı ile yapıyı yeniden kurmak gerektiğini savunuyor. Özellikle 블록체인 ve kripto tarafında; altyapı, DeFi, oyun, stablecoin ve regülasyon uyum çözümleri gibi alt alanlar çoğaldıkça, ‘her şeye bakan’ büyük ama dağınık organizasyonların hem hız hem isabet oranı kaybettiği eleştirileri sıklaşıyor.

Altman’ın dikkat çektiği bir diğer nokta, 창업자ların yatırımcı seçerken ‘diplomadan çok deneyime’ bakması. Ona göre bugün pek çok 창업çı, bilgisayar mühendisliği doktora derecesine sahip bir yatırımcıdan ziyade, bizzat şirket kurup büyütmüş bir yatırımcıyla daha güçlü bağ kuruyor. Bu sadece ‘duygusal empati’ meselesi değil, “icranın dili aynı mı?” sorusuyla ilgili. İşe alımdan ürün önceliklendirmesine, büyüme stratejisinden kriz yönetimine kadar zorlu karar anlarında benzer tecrübeyi paylaşan bir yatırımcı; 창업자 ile daha hızlı güven inşa ediyor ve sert rekabet ortamındaki turlarda tercih edilme şansını artırıyor.

Medyada görünür olmanın yatırım başarısı için yeterli olmadığı da Altman’ın çizdiği çerçevenin önemli parçalarından biri. O, “en iyi yatırımcıların önemli bir kısmının medyada neredeyse hiç görünmediğini” hatırlatıyor ve ‘görünürlük’ ile ‘öz’ün birbirine karıştırılmaması gerektiğini savunuyor. Bugün VC dünyasında bültenler, podcast’ler ve X(eskiden Twitter) üzerinden içerik üretimi büyük ölçüde bir marka inşa aracı haline geldi. Ancak bu görünürlüğün, çoğu zaman gerçek performansın ‘kanıtı’ gibi algılanması, Altman’a göre sağlıksız bir yan etki. Onun mesajı net: Önemli olan nasıl tanındığınız değil, risk alarak doğru kararları tekrar tekrar verebilme kapasiteniz.

Altman, 최상위 VC’lerin rolüne ilişkin değerlendirmesinde ise daha serinkanlı. Ona göre zirvedeki fonların etkisi, çoğu zaman “harika şirketler yaratmak için olağanüstü aktif rol oynamaktan” ziyade, yıllar içinde inşa ettikleri ‘itibar primi’nden besleniyor. “Çoğu şirketi neredeyse tamamen 창업자ların yarattığını” söylemesi de bu bakışın devamı. Bu çerçeve, startup ekosistemindeki güç dengelerini yeniden düşünmeye davet ediyor. VC’lerin sağlayabileceği sermaye, ağ ve deneyim kuşkusuz değerli. Ancak nihai sonucun belirleyicisi olan ‘icra gücü’, her zamankinden daha net biçimde 창업자 ekibin omuzlarında.

Sonuç olarak Altman’ın çizdiği tablo, 벤처캐피탈 sektörünün ‘itibar ve genelcilik’ odaklı eski modelden uzaklaşmak zorunda olduğunu gösteriyor. 인재 rekabetinin kızıştığı, medya ortamının daha riskli hale geldiği, sektörlerin derin uzmanlık talep ettiği bu dönemde VC’ler; ‘doğrudan iletişim’, net uzmanlaşma ve gerçek girişimcilik deneyimi üzerinden “neden biz varız, hangi spesifik değeri sunuyoruz?” sorusuna çok daha somut yanıt vermek zorunda. ‘평판 프리미엄’i değil, somut değer yaratımı öne çıkaran bu yeni model, hem yatırımcılar hem 창업çılar için oyunun kurallarını yeniden yazıyor.